субота, 30. јун 2012.

ZAMRŠENE MISLI

Obično u one duge dane
kad putevi moji krenu kroz pustare
vjetar počne da jače duva
i misli se zamrse kao kose pastirice
koja juri odbjeglo stado.

Kao kad u hladan suton
iscrpljeni ribari promrzlim prstima
vade prazne mreže
a one se cijepaju i mrse
pa odlaze nervozni i mračni.

Tako se i moje misli jutros zamrsile
u neke čudne čvorove
i nisam ih mogao odmrsiti dok nisam spoznao
gdje je početak a gdje kraj
svemu što teče i živi.