субота, 31. мај 2014.

PREZBITER

Stavljajući na stranu mnošto oprečnih studija i hipoteza o identitetu autoru Ljetopisa, jedno je nesporno da je pisac veoma teološki obrazovan i visoko pozicioniran i uticajan sveštenik iz Bara. Njegov identitet je po uzoru na slične staropisamske ljetopise, sakriven, zapravo time se želi reći da je njegovo ime irelevanto u odnosu na djelo i njegov sadržaj, što takodje govori o jednom ispravnom biblijskom stavu božijeg sluge, koji ponizno stavlja jevandjelje ispred sebe jer traži slavu za Boga a on ostaje u drugom planu.
U Rimskom originalu ljetopisa koristi se biblijski izraz za Starješinu u crkvi - Prezbiter ili prezviter (grč. presbyteros - stariji, starješina; lat. presbyter; crk. slov.: презвитерь). Taj naziv je nastao za člana jevrejskog velikog vijeća staraca (prezbiterija ili sineoriona), za starješinu sinagoge u Palestini i za osobu koja vrši službu predstojnika u hrišćanskoj zajednici.
Mišljenje koje vlada u nauci je da prezviteri potiču iz judaizma koji kao član Sinedriona ili „sabora“ je imao vodeću, pa čak i sudsku vlast.
U ranohrišćansko vrijeme prezbiter je ugledni vjernik, nadglednik hrišćanske crkvene opštine. Nazivi prezbiter i episkop u prvo su vrijeme crkva možda označava često sinonimne. Razvojem crkvene hijerarhije već na početku vijeka (na Istoku i Zapadu) prezbiter postaje sinonim za sveštenika.Crkvom hijararhije od Pape Klementa počinje da bude trostepena ,zasnovana pa p apostola Pavla ,i činili su je biskupi (episkopi),prezbiber(starješine) i đakoni. Prezbiteri su saradnici episkopa (biskupa). U ranih hrišćanskim zajednicama prezbiberi su bili oni koji su okruživali episkopa sa njime su odlučivali po pitanjima koja su zanimala i djelila vjernike. U prvim vekovima prezviteri su uvek bili korporativni, „kolegijum“ koji je okupljen oko episkopa. Prezviteri su predstavljali „sabor“ ili savjet episkopa.
Ignjatije Antiohijski krajem 1. vijeka redovno govori o prezbiteriju kao jednom tijelu. Očito, prezbiter za Ignacija nije bila neka individualna funkcija u crkvenoj zajednici, koliko je tu bila riječ o zboru ljudi koji su bili najuže savjetodavno tijelo oko biskupa. Njihov autoritet je kao svjedoka hriščanskog predanja , te im je tim nazivom pripisivan isti doktrinarni autoritet kao prezbiterima, najvjerodostojnijim svjedocima apostolske tradicije.
Tek od 3. veka pa nadalje počinju da se stvaraju „parohije“ i tada svaki prezviter rukovodi sopstvenom euharistijskom pričešće sabranju, a da nije nužno prisustvo episkopa. Od tada pa nadalje, upravo zbog ovog razloga, prezviter počinje da se naziva sveštenikom — titulom koju su u početku imali samo episkopi.
Iz samog uvoda Ljetopisa vidimo da je pisac sveštenik iz duklje, ali što je još važnije da bi se shvatio taj vjerski značaj djela,je to da ne samo da je autor ljetopisa svešteno lice već se i obraća "braći u Hristu" i drugim sveštenicima (naravno i još nekim drugim strukturama) i treće kao potvrdu vjerodostojnosti ovog djela (koje je dotični u originalu nazvao Kraljevstvo Slovena) hroničar se poziva na istinito predanje od crkveniih otaca od kojih je to čuo ili pročitao.

Znači da i po onom ko piše i kome se piše, a posebno što se piše ovo djelo ima religiozni karakter .Poput prave apostolske poslanice.I tu nema dileme